موعود در آيين زرتشت

منجى يا موعود آخرالزمان ، در جهان بينى و معادشناسى زرتشتى ، جايگاهى ويژه دارد. او را ((سـوشـيانت )) يا ((سوشيانس )) مى گويند. اين واژه ، فرد اسم فاعل مضارع ، از ريشه SU و SAV به مـعـنـاى سـود اسـت لذا مـراد از ايـن واژه ، فـرد سـود رسـاننده است ؛ و ((نـجـات دهـنـده و پـيـشواى دين )) نيز ترجمه و تفسير شده است

در ((جـامـاسـب نـامـه )) كـه دربـردارنـده پـرسـش هـاى گـشـتـاسـب شاه از جاماسب است و او پيشگويى هاى زرتشت را براى گشتاسب نقل مى كند، چنين آمده است :

سـوشـيانس ، دين را به جهان رواج دهد، فقر و تنگدستى را ريشه كن سازد. ايزدان را از دسـت اهـريـمـن نـجـات داده ، مـردم جـهـان را هـمـفـكـر، هـم گـفـتار و هم كردار گرداند.

در كـتـاب ((زنـد))، كـه در آن نـيـز پـيـشگويى شده ، شوسيانس ، نژاد ديوان و اهريمنان را ريشه كن مى سازد، آمده است :

اى سـپـيـتـامـان زرتـشـت ! چون زمان سر رود، اين دشمنان مانند بُن درختى كه يك شب سرد زمـسـتـانـى كه برسد و به يك شب برگ بيفكند، تباه شوند. هنگام گرگان به سر رسد و هنگام ميشان اندر آيد.